Mahi va Gorbeh (Yön. Shahram Mokri, 2013)
Sade bir mekân, sade bir öykü ve çekirdek bir kadro, 134 dakika boyunca kendini göz kırpmadan izleten, eşine az rastlanır türde bir yapım… Shahram Mokri, yönetmenlik deneyiminin henüz ikinci çalışmasında böylesi büyük bir adım atarak sınırları ne kadar zorlayabileceğini ve bunun altından da başarıyla kalkabileceğini gösteriyor. Gerçek olaylardan esinlenerek kameraya alınan kurgu, bizi sade girişine karşın sıra dışı bir öyküye konuk ediyor. İran’da, insan eti kullandıkları iddiasıyla kapatılan lokantaların dumanı, merdiven altı kuruluşlarla devam etmektedir. Bir uçurtma festivaline katılmak isteyen bir grup genç, kamp kurdukları alanın yakınında şüphelerini çeken üç aşçıyla karşılaşır. Aşçılar, kamp alanının çevresindeki bir lokantada çalışmaktadır ve burada insan eti kullandıkları ortaya çıkar. Ormanda gerçekleşen tek plan çekim, bulunduğu atmosferin doğal gerilimini kurguya başarıyla adapte ederken Mokri’nin amacı, düşük bütçeli basmakalıp korku filmlerinin zincirini kırıp benzer unsurları içeren, şiirsel bir eser ortaya koymaktır. Bu şekilde kurguladığı yapım, nitekim amacını yakalamış, alışılmışın oldukça dışında bir çalışmayı perdeye yansıtmayı başarmıştır.
