Alain Resnais’in kariyerinin en nadide örneklerinden biri olan Last Year at Marienbad (1961), sürrealist bir melodram olarak tanımlanabilir. Resnais’in seyirciyi en çok zorlayan filmlerinden biri olarak nitelendirebileceğimiz Last Year at Marienbad, bilindik bir aşk üçgeni hikâyesinden hayli farklıdır. Zira yönetmenimiz gerçeklik algısıyla o kadar çok oynar ki; film, isminin ortaya koyduğu kesinlikle tam bir zıtlık içine girer. Zaman-mekân uyumsuzluğu, kurgunun karmaşıklığı, birbirini takip etmeyen imgeler, hikâye ile uyum içinde olmayan müzikler, devamlılığı elinin tersiyle iten renkler… Film, seyirciye elle tutup hikâyeyi takip edeceği hiçbir alan bırakmaz.
Barok döşenmiş, ihtişamlı, uzun ve birbirini takip eden koridorları ile seyirciyi bir bilinçaltının büyülü evrenine sokan Resnais, bu tek mekânda geçen ama zaman olarak geçmiş ile şimdiyi aynı potada eritmeye çalıştığı filminde karşımıza üç karakter koyar. Geçen yıl aralarında bir münasebet olduğunu düşündüğümüz A (Delphine Seyrig ) ve X (Giorgio Albertazzi) ile A’nın kocası M (Sacha Pitoëff) … Bu üç karakter, film boyunca kafalarımızı karıştırmak için ellerinden geleni artlarına koymazlar.
Resnais, bir kez daha otoriter üst sesi, zaman-mekân algısını yerle bir eden kurguyu ve daha nicesini yanına alarak insanlığın kayıp hafızasına kendi iğneleyeci üslubuyla mükemmel bir duruş sergiler.
