Fil'm Hafızası
  • ANASAYFA
  • HAKKIMIZDA
    • BİZ KİMİZ?
    • EKİBİMİZ
    • İLANLAR
  • FİLM ÖNERİLERİ
    • Aksiyon – Macera
    • Animasyon
    • Belgesel
    • Bilim Kurgu – Fantastik
    • Biyografi – Tarih
    • Drama
    • Erotik
    • Komedi
    • Korku – Gerilim
    • Müzik – Müzikal
    • Romantik
    • Savaş
    • Suç – Gizem
    • Western
    Dream Scenario (2023)
    Bilim Kurgu - Fantastik

    Dream Scenario (2023)

    Zeynep İlay Erken
    3 hafta önce
    April Story (1998)
    Romantik

    April Story (1998)

    Ayşe Yapışık
    3 hafta önce
    Lessons of Darkness (1992)
    Film Önerileri

    Lessons of Darkness (1992)

    İpek Ömercikli
    3 hafta önce
    Iron Boy (2026)
    Film Önerileri

    Iron Boy (2026)

    Tuba Büdüş
    3 hafta önce
    Turna Misali (2021)
    Drama

    Turna Misali (2021)

    Tülay Işık Kalafat
    4 hafta önce
    The Settlers (2023) 
    Biyografi - Tarih

    The Settlers (2023) 

    Merve Çolak
    4 hafta önce
  • SİNEMA YAZILARI
    • 37. Ankara Film Festivali
    • 27. İzmir Film Festivali
    • 63. Antalya Altın Portakal
    • 33. Altın Koza
    • Ayvalık Film Festivali 2026
    • 45. İstanbul Film Festivali
    • Film Analizleri
    • Eleştiri – İzlenim
    • Liste
    • Özel Dosyalar
    • Röportajlar
    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2
    37. Ankara Film Festivali

    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2

    Tuba Büdüş
    1 dakika önce
    Düşünme, Sorgulama; Sadece Çalış: Un Bon Petit Soldat (2026)
    Eleştiri - İzlenim

    Düşünme, Sorgulama; Sadece Çalış: Un Bon Petit Soldat (2026)

    Tülay Işık Kalafat
    1 gün önce
    32. Sarajevo Film Festivali Günlükleri – 5
    37. Ankara Film Festivali

    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri -1

    Tuba Büdüş
    1 gün önce
  • HABERLER
    Yeni James Bond, Robert Pattinson Oldu: Batman Rolünü Bırakacak!
    Haberler

    Yeni James Bond, Robert Pattinson Oldu: Batman Rolünü Bırakacak!

    Can Turbay
    6 saat önce
    2. Trabzon Altın Taka Film Festivali’nde Onur Ödülü Türkan Şoray’ın!
    Haberler

    2. Trabzon Altın Taka Film Festivali’nde Onur Ödülü Türkan Şoray’ın!

    Evin Arslan
    8 saat önce
    Heat 2 Öncesinde Michael Mann ve New Regency Arasında Telif Davası
    Haberler

    Heat 2 Öncesinde Michael Mann ve New Regency Arasında Telif Davası

    Sıla Küçükosmanoğlu
    2 gün önce
  • KISA FİLMLER
    Kötü Bir Gün (2024)
    Kısa Filmler

    Kötü Bir Gün (2024)

    Ayşe Şimal Gürdamar
    3 hafta önce
    The Party (2016)
    Kısa Filmler

    The Party (2016)

    Ekin Taneri
    1 ay önce
    Yalnızlık (2025)
    Kısa Filmler

    Yalnızlık (2025)

    Pelin Çılgın
    7 ay önce
  • SPOTIFY
    • Playlists
    • Podcasts
  • ETKİNLİKLER
    • Dinner Talks
    • Film Hafızası Akademi
    • Keşfetmenin Keyfi
  • GALERİLER
    • BiReplik
    • Bunları Biliyor Muydunuz?
    • Etkinlikler
    • Hafızadan Çıkmayanlar
  • İLETİŞİM
No Result
View All Result
  • ANASAYFA
  • HAKKIMIZDA
    • BİZ KİMİZ?
    • EKİBİMİZ
    • İLANLAR
  • FİLM ÖNERİLERİ
    • Aksiyon – Macera
    • Animasyon
    • Belgesel
    • Bilim Kurgu – Fantastik
    • Biyografi – Tarih
    • Drama
    • Erotik
    • Komedi
    • Korku – Gerilim
    • Müzik – Müzikal
    • Romantik
    • Savaş
    • Suç – Gizem
    • Western
    Dream Scenario (2023)
    Bilim Kurgu - Fantastik

    Dream Scenario (2023)

    Zeynep İlay Erken
    3 hafta önce
    April Story (1998)
    Romantik

    April Story (1998)

    Ayşe Yapışık
    3 hafta önce
    Lessons of Darkness (1992)
    Film Önerileri

    Lessons of Darkness (1992)

    İpek Ömercikli
    3 hafta önce
    Iron Boy (2026)
    Film Önerileri

    Iron Boy (2026)

    Tuba Büdüş
    3 hafta önce
    Turna Misali (2021)
    Drama

    Turna Misali (2021)

    Tülay Işık Kalafat
    4 hafta önce
    The Settlers (2023) 
    Biyografi - Tarih

    The Settlers (2023) 

    Merve Çolak
    4 hafta önce
  • SİNEMA YAZILARI
    • 37. Ankara Film Festivali
    • 27. İzmir Film Festivali
    • 63. Antalya Altın Portakal
    • 33. Altın Koza
    • Ayvalık Film Festivali 2026
    • 45. İstanbul Film Festivali
    • Film Analizleri
    • Eleştiri – İzlenim
    • Liste
    • Özel Dosyalar
    • Röportajlar
    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2
    37. Ankara Film Festivali

    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2

    Tuba Büdüş
    1 dakika önce
    Düşünme, Sorgulama; Sadece Çalış: Un Bon Petit Soldat (2026)
    Eleştiri - İzlenim

    Düşünme, Sorgulama; Sadece Çalış: Un Bon Petit Soldat (2026)

    Tülay Işık Kalafat
    1 gün önce
    32. Sarajevo Film Festivali Günlükleri – 5
    37. Ankara Film Festivali

    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri -1

    Tuba Büdüş
    1 gün önce
  • HABERLER
    Yeni James Bond, Robert Pattinson Oldu: Batman Rolünü Bırakacak!
    Haberler

    Yeni James Bond, Robert Pattinson Oldu: Batman Rolünü Bırakacak!

    Can Turbay
    6 saat önce
    2. Trabzon Altın Taka Film Festivali’nde Onur Ödülü Türkan Şoray’ın!
    Haberler

    2. Trabzon Altın Taka Film Festivali’nde Onur Ödülü Türkan Şoray’ın!

    Evin Arslan
    8 saat önce
    Heat 2 Öncesinde Michael Mann ve New Regency Arasında Telif Davası
    Haberler

    Heat 2 Öncesinde Michael Mann ve New Regency Arasında Telif Davası

    Sıla Küçükosmanoğlu
    2 gün önce
  • KISA FİLMLER
    Kötü Bir Gün (2024)
    Kısa Filmler

    Kötü Bir Gün (2024)

    Ayşe Şimal Gürdamar
    3 hafta önce
    The Party (2016)
    Kısa Filmler

    The Party (2016)

    Ekin Taneri
    1 ay önce
    Yalnızlık (2025)
    Kısa Filmler

    Yalnızlık (2025)

    Pelin Çılgın
    7 ay önce
  • SPOTIFY
    • Playlists
    • Podcasts
  • ETKİNLİKLER
    • Dinner Talks
    • Film Hafızası Akademi
    • Keşfetmenin Keyfi
  • GALERİLER
    • BiReplik
    • Bunları Biliyor Muydunuz?
    • Etkinlikler
    • Hafızadan Çıkmayanlar
  • İLETİŞİM
No Result
View All Result
Fil'm Hafızası
No Result
View All Result
Home Sinema Yazıları 37. Ankara Film Festivali

Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2

Tuba Büdüş Tuba Büdüş
1 dakika önce
37. Ankara Film Festivali, Eleştiri - İzlenim, Sinema Yazıları
Okuma Süresi: 20 min
0
0
Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri – 2
Facebook'ta PaylaşTwitter'da PaylaşWhatsapp'ta Paylaş

37. Ankara Film Festivali’nin Ulusal Kısa Film Yarışması’nda çocukluktan yaşlılığa, göçmenlikten yoksulluğa, bireysel hafızadan toplumsal baskıya uzanan farklı hikâyelerle karşılaştık. Dalya Keleş’in Yerçekimi, toplumsal cinsiyet kalıplarıyla karşılaşan bir kız çocuğunun yaşadığı yabancılaşmayı anlatırken Buse Halaçoğlu’nun Yakın‘ı, bir süpermarkette yolları kesişen iki kadın üzerinden yoksulluğu ve sınıfsal gerilimi görünür kılıyor. Erol Küçük’ün Hazirun‘u, günümüz Türkiye’sindeki baskı ve korku atmosferini tek bir apartmana taşırken Melis Balcı’nın Anaokulu, göçmenlik ve kabul görme kaygısını çocukların hayal gücüyle buluşturan sıcacık bir animasyon sunuyor. Reşat Fuat Çam’ın Lawrence Cad. 650‘si, Alzheimer hastası bir kadının hikâyesinden hareketle bireysel ve kentsel hafızanın kaybını sorgularken Metîn Ewr’in Hazine‘si, toprağın altında servet arayan iki arkadaş üzerinden Türkiye’nin karanlık geçmişine uzanıyor. Halil Yılmaz’ın 10 Üzerinden 10’luk Şehre (!) Bir Mektup‘u, bir gencin üniversite yıllarını geçirdiği şehre duyduğu bağlılığı araştırırken bu filmler, güçlü sinemasal anlatılarla henüz gelişme aşamasındaki denemelerin bir arada bulunduğu seçkinin farklı yüzlerini ortaya koyuyor.

Yerçekimi (Yön. Dalya Keleş, 2026)

Dalya Keleş’in Berlin Film Festivali’nde prömiyer yapan ilk kısa filmi Yerçekimi, toplumsal cinsiyet normlarının bir çocuğun bedenine ve zihnine ilk kez ağırlığını hissettirmeye başladığı kırılma anını merkezine alıyor. Futbol oynamayı seven, en yakın arkadaşını erkek çocuklar arasında bulan ve çevresinin kendisi için biçtiği kalıpların dışında hareket eden Deniz, ait olduğu dünyayla kendisinden beklenen dünya arasında giderek büyüyen bir mesafeyle karşı karşıya kalıyor. Film de tam bu mesafeyi görünür kılmaya çalışıyor. Deniz’in kendisini farklı hissetmesi büyük kırılmalardan çok gündelik hayatın sıradan anlarıyla ortaya çıkıyor. Aynaya baktığında kendi bedenine yabancılaşması, soyunma odasında diğer kızların bedenlerini sessizce izlemesi, doğum günü partisinde herkes aynı ritimle dans ederken ne yapacağını bilememesi ya da futbol oynarken duyduğu “Sen erkek misin?” sorusuyla karakterin kendi varlığını ilk kez başkalarının bakışıyla görmeye başlaması zorlu bir büyüme sürecine dönüşüyor. Keleş, bu yabancılık hissini açıklamaya çalışmıyor; Deniz’in bedeni, bakışları ve sessizlikleri üzerinden hissettiriyor. Deniz’in yaşadığı sıkışmışlık, herhangi bir büyük dramatik kırılmaya ihtiyaç duymadan seyircinin üzerine siniyor.

Filmin uzay ve yerçekimi metaforları da bu aidiyetsizlik duygusunu besleyen bir dünya kuruyor. Deniz’in uzaya ve uzaylılara duyduğu ilgi, çocukça bir meraktan çok kendisini ait hissedebileceği başka bir ihtimal arayışı olarak okunabiliyor. Bu açıdan bakıldığında “alien” sözcüğünün hem uzaylı hem de yabancı anlamına gelmesi de filme başka bir katman ekliyor. Yönetmenin açıklamasında da belirttiği gibi yerçekimsiz ortam, Deniz’in henüz toplumsal cinsiyet kalıplarıyla karşılaşmadığı çocukluk evrenini temsil ediyor; yerçekimi ise büyüdükçe hissedilen dünyanın ağırlığını. Buna rağmen bu metaforik yapı, filmin her anında aynı açıklıkta karşılığını bulamayabiliyor. Yönetmenin kavramsal dünyası güçlü olsa da yerçekimi fikri zaman zaman karakterin deneyiminin doğal bir uzantısından çok, onu açıklayan simgesel bir katman gibi hissedilebiliyor. Bu nedenle filmin temel metaforu, Deniz’in yaşadığı yabancılık hissi kadar güçlü bir sinemasal karşılık üretemeyebiliyor.

Filmin gerçeklik duygusunu zorlayan bazı tercihler de dikkat çekiyor. Özellikle okul çevresinde geçen bazı sahnelerde çocukların okuldan kolaylıkla uzaklaşabilmeleri ya da hikâyenin hangi dönemde geçtiğini belirsizleştiren Facebook referansları anlatının inandırıcılığını zaman zaman zedeliyor. Hikâye günümüzde geçiyorsa bu ayrıntılar yabancılaştırıcı bir etki yaratıyor; geçmişte geçiyorsa da filmin geri kalanında bunu destekleyecek daha belirgin işaretlere ihtiyaç duyuluyor.

Buna karşılık Yerçekimi, çocukların toplumsal cinsiyet kalıplarıyla ilk karşılaşmalarını yargılayıcı ya da didaktik bir dile yaslanmadan anlatmayı başarıyor. Deniz’in yaşadığı yalnızlık, çevresine benzememe hissi ve ait olacağı bir yer arayışı film boyunca samimiyetini koruyor. Keleş’in ilk filmi, bütün sorularına kusursuz karşılıklar üretmese de çocuklukta kaybedilmeye başlanan özgürlüğü, toplumsal beklentilerin giderek ağırlaşan baskısını ve kendine yabancılaşmanın ilk izlerini incelikli bir gözlemle görünür kılıyor. En büyük gücü de tam burada yatıyor: Bir çocuğun dünyasını tanımlamaya çalışmıyor; onun ağırlığını seyirciye hissettiriyor. Finalde gökyüzüne doğru yükselen ve geri dönmeyen top da bu nedenle küçük ama güçlü bir umut alanı açıyor. Dünyanın ağırlığı Deniz’i aşağıya çekmeye başlasa da çocukluğun hayal gücü henüz bütünüyle yenilmiş görünmüyor.

Yakın (Yön. Buse Halaçoğlu, 2026)

Bir süpermarket, gündelik hayatın ekonomik sıkışmışlığını anlatmak için fazlasıyla elverişli bir mekân. Raflar ihtiyaç ile arzu arasındaki mesafeyi, kasa ise insanın neye gücünün yettiğini acımasızca hatırlatıyor. Buse Halaçoğlu, Yakın’da bu mekânı iki kadının kısa süreli karşılaşmasına açıyor. Asiye Dinçsoy ile Manolya Maya’nın güçlü uyumu, iyi kurulmuş iki karakter ve marketin sunduğu görsel olanaklarla birleşince son derece sade bir durum, giderek gerilimi yükselen incelikli bir sınıf hikâyesine dönüşüyor.

Üç çocuğu olduğunu söyleyen bir kadın (Asiye Dinçsoy), işten çıkmış, yorgun ve kendisi de kıt kanaat geçinen genç bir kadından (Manolya Maya) market alışverişi yapmasını rica ediyor. Burada yoksulluğu görünür kılmak için alışıldık kodlara başvurulmaması önemli. Dinçsoy’un karakteri temiz, düzgün giyimli olduğu gibi yaşadığı sıkıntıyı bedeninde taşıyan klişe bir mağdur görüntüsü de sunmuyor. Film onun geçmişini de açıklamıyor. Bildiklerimiz söyledikleriyle sınırlı. Karakterin beyanına inanmak zorundayız. Üç çocuğuna yiyecek götürmek istiyor ve karşısında kendisine yardım etmeyi kabul etmiş birini bulduğunda bu fırsatı mümkün olduğunca değerlendirmeye çalışıyor.

Alışveriş arabası doldukça iki kadın arasındaki sınıfsal gerilim de büyüyor. Büyük şişe yağ, koliyle yumurta, sosis, iki tavuk… Genç kadın bir yandan yardım etme kararının arkasında dururken bir yandan hesabı zihninde tutuyor. “Küçüğünü alsan”, “Buna gerek var mı?” gibi müdahalelerin ardında cimrilikten çok kendi ekonomik kırılganlığı beliriyor. Çünkü yardım eden taraf da güvende yaşamıyor. Kendine ancak ulaşılabilir bir yemek alabilen, gün boyu çalışmış ve kasaya geldiğinde kart limiti yetmeyen birinden söz ediyoruz. Böylece film, yoksul ile zengini karşı karşıya getiren kolay bir sınıfsal denklem yerine, ekonomik olarak farklı derecelerde sıkışmış iki kadını aynı market arabasının arkasına yerleştiriyor.

İki karakterin de ahlaki açıdan gri alanda tutulması Yakın’ı daha sahici kılıyor. Üç çocuklu kadın karşısındakinin maddi sınırlarını pek hesaba katmadan alabildiği kadarını almaya çalışıyor. Genç kadın ise yardım etme isteğinin sınırına ulaştığında bastırdığı bütün yargıları açığa çıkarıyor. Karşısındaki kadının hayatı hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeden kurduğu hükümler bir anda ağzından dökülüyor. Film, böylece mağduriyetin insanı otomatik olarak erdemli, dayanışmanın da yardım edeni kusursuz kılmadığı çok daha zor bir yerde duruyor.

Halaçoğlu bu gerilimi marketin fiziksel yapısını kullanarak da büyütüyor. Kadınlar alışveriş arabasının önünde ve arkasında yer değiştiriyor, rafların arasında birbirlerini kaybediyor, yeniden buluyorlar. Meyve-sebze reyonlarının düzeninden et ve tavuk dolaplarına uzanan kadrajlarda marketin renkleri, ışığı ve geometrisi filmin görsel dünyasının parçasına dönüşüyor. Filmin adının belirdiği, Maya’yı profilden meyve reyonunun önünde gördüğümüz kadraj da bu özenin en güzel örneklerinden biri.

Dinçsoy ve Maya ise iki ayrı anda filmin biriktirdiği gerilimi zirveye taşıyor. Her ikisi de sinir krizinin eşiğine geliyor ve gerçekte atamadıkları çığlığı zihinsel bir yarılma içinde atıyor. Kadın dayanışmasını romantikleştirmeden kuran filmde iki kadın birbirlerini kurtarmıyor, birbirlerini bütünüyle anlamıyor, hatta zaman zaman birbirlerini yaralıyor. Yine de kusurlu da olsa sistem tarafından hırpalanan her iki kadın da kısa süreli olsa da birbirlerine dokunmayı başarıyor.

Hazirun (Yön. Erol Küçük, 2026)

Kâbus, sonunda uyanma ihtimalini de içinde taşır. Son yıllarda Türkiye’de muhalif olmanın yarattığı duygu ise giderek bir karabasana benziyor: İnsan ne olup bittiğinin farkında, uyanmak istiyor ama bedeni hareket etmiyor, sesi çıkmıyor, nefesi daralıyor. Erol Küçük, dokuz dakikalık Hazirun’da bu kuşatılmışlık hâlini tek bir apartmanın içine sıkıştırıyor ve güncel Türkiye’nin politik atmosferini şaşırtıcı bir yoğunlukla yakalıyor.

“Hazirun”, sözcük anlamıyla hazır bulunanları ifade ediyor. Hukuki kullanımında ise savcı olmaksızın bir konut ya da kapalı alanda yapılan aramada hazır bulundurulan arama tanıklarını işaret ediyor. Yirmili yaşlarındaki Ali (Onur Gözeten), şehir genelindeki operasyonların ardından polis sirenleriyle uyandığı bir gecede karşı dairesinde yapılacak aramaya “hazirun” olarak dahil ediliyor. Komşularını tanımıyor, neyle suçlandıklarını bilmiyor ve tanık olmak istemediğini açıkça söylüyor. Buna rağmen otoritenin birkaç kelimesiyle bedeni, varlığı ve birazdan atması beklenecek imzası, hakkında hiçbir şey bilmediği bir işlemin parçası hâline geliyor. Hazirun tam da burada, hukuki bir kavramı günümüz Türkiye’sinin güçlü bir metaforuna dönüştürüyor. Televizyondaki operasyon haberleri, sokaktan yükselen sirenler, karşı dairede yürütülen arama ve apartmana giren polislerle Ali’nin sıradan hayatı birkaç dakika içinde devlet aygıtının içine çekiliyor. Bir yanda hakkını savunmaya çalışanlar, diğer yanda otoriteyle hızla uyumlananlar, ortalarında ise ne gördüğünden neye tanıklık ettiğinden emin olmasına izin verilmeden tanıklığa zorlanan Ali var. Apartman böylece küçük bir Türkiye panoramasına dönüşüyor.

Ali’nin yaşadığı korkuyu güçlü kılan, onun tamamen susmaması. Aramanın hukuki tarafını sorguluyor, savcıyı ve avukatı soruyor, görmediği bir şeye nasıl tanıklık edebileceğini anlamaya çalışıyor. Fakat her cümlesini ölçerek, sesinin yüksekliğini kontrol ederek, neredeyse izin istercesine konuşuyor. Onur Gözeten bu sıkışmışlığı büyük jestler yerine bedendeki küçük hareketlerle kuruyor. Kolunu kavrayan eli, birbirine dolanan parmakları, bakışları ve yüzündeki tedirginlik, uzun süredir korkuyla yaşamayı öğrenmiş bir insanın hâlini taşıyor. Hakkını bilmekle o hakkı talep edebilmek arasındaki mesafe, birkaç dakikanın içinde giderek açılıyor. Kameranın apartmanın içinde huzursuzca gidip gelmesi bu duyguyu sürekli diri tutuyor. Karşı dairede gerçekleşenleri görmüyoruz. Orada direnmeye çalışan kadını sesi aracılığıyla takip ediyoruz. Sirenler, televizyondaki haberler, polislerin buyurgan konuşmaları ve kadraj dışından gelen sesler, görüntünün göstermediği alanı filmin en tehditkâr yerine dönüştürüyor. Hazirun böylece politik şiddeti sergilemek yerine onun beklentisini kuruyor. Her an bir şey olacakmış hissi, Ali’nin bedeni kadar seyircinin bedenine de yerleşiyor.

Film, “hazirun” kavramını son anlarında başka bir yere taşıyor. Ali’nin görmediği fakat duyduğu şey, kendisine biçilen edilgen tanıklığın sınırlarını değiştiriyor. Burada filmin başlığının daha geniş bir soruya dönüştüğü düşünülebilir: Sürekli operasyonların, gözaltıların, baskının ve hukuki belirsizliğin seyircisi hâline getirilen bir toplum olarak hepimiz bir tür hazirun olmaya mı zorlanıyoruz? Ve daha önemlisi, ne zamana kadar yalnızca hazır bulunanlar olarak kalacağız? Küçük, büyük açıklamalara ihtiyaç duymadan korkunun insan bedenine nasıl yerleştiğini, hukukun otorite karşısında nasıl bulanıklaşabildiğini ve tanıklığın nasıl bir vicdan meselesine dönüşebildiğini gösteriyor. Film bittikten sonra geriye olay örgüsünden çok, Ali’nin yüzüne ve bedenine yerleşen o tanıdık sıkışmışlık kalıyor: Uyanmaya çalıştıkça biraz daha ağırlaşan bir karabasan gibi.

Anaokulu (Yön. Melis Balcı, 2026)

Çocukken dünyayı anlamlandırmak için kullandığımız hayal gücüne ne oluyor da büyüdükçe onu kaybetmeye başlıyoruz? Hangi yaşta, hangi deneyimle, kimin yargısıyla kendi farklılıklarımızdan utanmayı öğreniyoruz? Bir zamanlar hiç çekinmeden ortaya koyduğumuz düşüncelerimizi, başkalarının beklentilerine göre şekillendirmeye ne zaman başlıyoruz? Belki de bütün bu soruların cevabı, büyüme sürecinde maruz kaldığımız küçük müdahalelerde, farkına bile varmadan içselleştirdiğimiz toplumsal kurallarda saklı. Melis Balcı’nın Anaokulu filmi, göçmenlik deneyiminden yola çıkarak yetişkinlerin zamanla kaybettikleri özgürlüğü ve çocukların henüz korumayı başardıkları hayal gücünü sıcacık, eğlenceli ve bir o kadar da düşündürücü bir hikâyeyle ele alıyor.

Türkiye’den Fransa’ya taşınan Selim, katıldığı bir çizim atölyesinde diğer katılımcıların yaptıklarıyla kendi çizimi arasındaki farklılığı fark ediyor. Yeni bir ülkede, yabancısı olduğu bir toplumun içinde kabul görmeye çalışan bir yetişkin için bu küçücük farklılık bile büyük bir huzursuzluğa dönüşebiliyor. Başkalarının gözünde başarısız, yetersiz ya da tuhaf görünme ihtimali, Selim’in kendi çizimine bakışını belirliyor. Oysa aynı çizim, kızı Defne’nin gözünde bambaşka anlamlar kazanıyor. Babasının utanılacak bir başarısızlık olarak gördüğü şey, Defne’nin hayal gücünde yeni olasılıkların kapısını aralıyor. Böylece bir çizim atölyesinde yaşanan sıradan bir karşılaşma, göçmenliğin beraberinde getirdiği yabancılık hissini, aidiyet arzusunu ve kabul görme kaygısını görünür kılıyor.

Selim’in tedirginliği, yetişkinlerin yıllar içinde öğrendikleri korkuların bir yansıması. Yanlış yapmaktan, başkalarının gözünde küçük düşmekten, dışlanmaktan çekiniyor. Üstelik yeni bir ülkeye taşınmış olmanın yarattığı kırılganlık, bütün bu kaygıları daha da artırıyor. Defne ise henüz hayatın böylesine sert müdahaleleriyle karşılaşmamış bir çocuğun rahatlığına sahip. Farklılıkları düzeltilecek kusurlar olarak görmüyor; onları merakla karşılıyor, dönüştürüyor, kendi dünyasına katıyor. Çocukların çoğu zaman yetişkinlerden daha kapsayıcı ve kabullenici olabilmelerinin ardında da belki bu özgürlük yatıyor. Henüz hangi düşüncenin makbul, hangi davranışın tuhaf, hangi görüntünün güzel sayıldığını bütünüyle öğrenmemiş olmaları, dünyaya daha geniş bir yerden bakabilmelerini sağlıyor. Elbette Defne de büyüyecek, belki benzer kaygılarla tanışacak, belki o özgür bakışının bir bölümünü kaybedecek. Film, bu ihtimali düşündürdüğü ölçüde hüzünlü; çocukluğun sunduğu imkânları hatırlattığı ölçüde umut verici.

Balcı, böylesine önemli bir toplumsal meseleyi anlatırken mizahın imkânlarından da ustalıkla yararlanıyor. Selim’in çizdiği kedi ve bu çizim etrafında gelişen sahneler, seyirciyi sık sık kahkahaya boğuyor. Ancak gülünç olan, çizimin kendisinden çok, yetişkinlerin ona yükledikleri anlamlar ve Selim’in giderek büyüyen tedirginliği. Bir kedinin nasıl görünmesi gerektiğine ilişkin beklentiler bile insanın yaratıcılığını sınırlandıran görünmez kurallara dönüşebiliyor. Film, bu küçük durumun komedisini yakalarken karakterini küçümsemiyor; onun kaygısını anlayabileceğimiz bir yakınlık kuruyor. Bütün bu unsurlar anlatıya öylesine ölçülü yerleştirilmiş ki mizah, toplumsal eleştiri ve duygusallık birbirinin önüne geçmeden ilerliyor.

Geleneksel elle çizim tekniğiyle hazırlanmış olması, Anaokulu‘nu ayrıca özel kılıyor. Dijital animasyonun giderek yaygınlaştığı bir dönemde her çizginin, her hareketin emek isteyen bir üretim sürecinden geçmesi, filmin görsel dünyasına kendine özgü bir sıcaklık kazandırıyor. Çizimlerin dokusu, karakterlerin ifadeleri ve hareketlerin ritmi, hikâyenin naif ama son derece bilinçli anlatımıyla uyum içinde. Üstelik çizmenin, yaratıcılığın ve farklılıkların böylesine merkezi bir yerde durduğu bir hikâyenin elle çizilmiş animasyonla anlatılması, biçim ile içerik arasında çok güzel bir bütünlük yaratıyor. Film, hayal gücünün özgürlüğünü savunurken kendi görsel dünyasını da bu özgürlük üzerine kuruyor.

Türkçe ve Fransızcanın bir arada kullanılması ise hikâyenin göçmenlik boyutuna ayrı bir zenginlik katıyor. İki dilin kendilerine özgü sesleri, ritimleri ve melodileri, karakterlerin yaşadıkları kültürel karşılaşmanın işitsel bir parçasına dönüşüyor. Fransızcanın kulağa hoş gelen akışı, filmin yumuşak ve yer yer oyunbaz atmosferiyle özellikle güzel bir uyum yakalıyor. Dil farklılığının hikâyenin merkezindeki yabancılık duygusuyla kurduğu ilişki de böylece daha belirgin hâle geliyor.

Filmin adı üzerine düşünmek bile başlı başına keyifli. Anaokulu, pek çoğumuzun en saf duygularımızı henüz koruduğumuz, hayal gücümüzün sınırlarını özgürce keşfettiğimiz bir döneme karşılık geliyor. Ama aynı zamanda aile dışındaki ilk kurumsal deneyimlerimizden birini yaşadığımız, başkalarıyla bir arada olmanın kurallarını öğrenmeye başladığımız yer. Belki de zamanla bizi birbirimize benzeten beklentilerle ilk kez burada tanışıyoruz. Balcı’nın filmi, bu iki anlamı bir araya getirerek çocukluğun özgürlüğüyle yetişkinliğin kaygıları arasında incelikli bir köprü kuruyor.

Anaokulu, göçmenlik, aidiyet, farklılık, toplumsal beklentiler ve yaratıcılık gibi pek çok meseleyi onca kısa süresine sığdırırken hiçbirini gereğinden fazla açıklamaya ihtiyaç duymuyor. Mizahı yerinde, duygusu sahici, görsel dünyası özenli, anlatımı son derece ölçülü. Seyirciyi güldürürken bir yandan da kendi çocukluğuna, zaman içinde vazgeçtiği özgürlüklerine ve başkalarını kabul etme biçimine bakmaya davet ediyor. İnsan büyürken neler öğreniyor, ama daha önemlisi neler kaybediyor? Anaokulu, bu soruyu yüzümüzde kocaman bir gülümsemeyle bırakan, son derece başarılı bir animasyon.

Lawrence Cad. 650 (Yön. Reşat Fuat Çam, 2026)

Kanada’da yaşayan Alzheimer hastası Emel’in hikâyesi üzerinden bireysel hafıza kaybıyla toplumsal hafızanın silinmesi arasında güçlü bir ilişki kuran Lawrence Cad. 650 seçkinin ilgi çekici filmlerinden. Ülkesinden ve köklerinden uzakta, yalnız yaşayan Emel’in gündelik hayatını, kendisi gibi Türkiyeli olan bakıcısı Nimet’in desteğiyle sürdürdüğünü görüyoruz. Film, Emel’in mevcut koşullarda yaşamına devam edip edemeyeceğinin ya da bir bakım kurumuna yerleştirilmesinin gerekip gerekmediğinin değerlendirildiği hastane süreciyle başlıyor. Sağlık ve sosyal bakım sisteminin işleyişini görünür kılan bu görüşmeler, aynı zamanda Emel’in giderek parçalanan belleğine ve kimlik algısına ilişkin önemli ayrıntılar sunuyor.

Emel’in kendisinden üçüncü tekil şahısla söz etmesi ya da gerçekte var olmayan kızına gitmek istediğini söylemesi, hafızasındaki kopuşların ne kadar derinleştiğini gösteriyor. Üstelik bütün bu soruların ana dili Türkçe olan Emel’e İngilizce yöneltilmesi, yaşadığı yabancılaşmayı daha da belirginleştiriyor. Kendi geçmişiyle bağları giderek zayıflayan bir insanın, başka bir dilde kendisini anlatmaya ve kim olduğunu açıklamaya çalışması, filmin en çarpıcı katmanlarından birini oluşturuyor. Burada sosyal devletin varlığı ve bakım hizmetlerinin önemi de görünür hâle geliyor. Emel’in durumunun değerlendirilmesi, ihtiyaçlarının belirlenmesi ve yaşam koşullarına ilişkin kararların kurumsal bir mekanizma içinde ele alınması, bireyin tamamen kendi imkânlarına terk edilmediği bir sistemi gösteriyor. Ancak bu sistemin sağladığı güvenceler, ülkesinden uzakta yaşayan ve kendi geçmişini hatırlama yetisini de kaybeden bir insanın yalnızlığını ortadan kaldırmaya yetmiyor. Film, bütün bu meseleleri duygusal bir manipülasyona başvurmadan, son derece sade ve ölçülü bir anlatımla iç içe geçiriyor.

Filmin son bölümünde Emel’in ortadan kaybolmasıyla birlikte anlatı, bireysel hafızadan kentsel hafızaya doğru genişliyor. Nimet, Emel’in geçmişteki anılarını daha uzun süre koruyabileceği düşüncesinden hareketle onun Kanada’ya ilk geldiğinde yaşadığı eve gidiyor. Ancak karşılaştığı manzara, filmin bütün anlamını değiştiren bir kırılma yaratıyor. Ev çoktan yıkılmış, yerine yeni bir inşaat başlamıştır. Emel’in zihninde hâlâ varlığını sürdürüyor olabilecek bir adres, onun hafızasından önce fiziksel dünyadan silinmiştir. Böylece film, Alzheimer nedeniyle kaybolan bireysel belleği, kentlerin dönüşümüyle ortadan kalkan mekânların ve toplumsal hafızanın kaybıyla buluşturuyor.

İnsanların yaşamları boyunca biriktirdikleri anılar yalnızca zihinlerinde değil, yaşadıkları evlerde, sokaklarda, mahallelerde ve gündelik alışkanlıklarında da varlığını sürdürüyor. Bu mekânların yok olması, kişisel geçmişin izlerinin de silinmesi anlamına geliyor. Emel’in artık hatırlamakta zorlandığı hayatının fiziksel karşılıklarının da ortadan kalkması, kaybı iki katına çıkarıyor. Üstelik bu dönüşümün Türkiye’de değil, Kanada’da yaşanması, kentsel hafızanın yok oluşunun belirli bir coğrafyaya özgü olmadığını hatırlatıyor. Kentlerin sürekli yeniden inşa edildiği bir dünyada, bireylerin geçmişleriyle kurdukları bağlar da giderek kırılganlaşıyor.

Lawrence Cad. 650, bir insanın hafızasını kaybetmesiyle bir kentin hafızasının silinmesini birbirine bağlarken göçmenlik, yalnızlık, yaşlılık ve bakım emeği üzerine de düşündüren, anlatısını gereksiz dramatik müdahalelere başvurmadan kuran etkileyici bir kısa film. Emel’in geçmişiyle kurabileceği bağların hem zihninde hem de yaşadığı dünyada giderek yok olması, filmin en güçlü duygusal karşılığını oluşturuyor. Geride kalan soru ise oldukça sarsıcı: Bir insanın hatırlayabildiği son yer de ortadan kalktığında, geçmişinden geriye ne kalır?

Hazine / Xezîne (Yön. Metîn Ewr, 2026)

Bir insanın kaybettiği yakınının mezarını ziyaret edebilmesi, başında durup onunla konuşabilmesi, bir çiçek bırakabilmesi ya da yalnızca isminin yazılı olduğu bir mezar taşına bakabilmesi, çoğumuz için son derece sıradan bir durum. Oysa Türkiye’nin yakın dönem siyasi tarihi, bu en temel vedalaşma hakkından bile mahrum bırakılmış insanların hikâyeleriyle dolu. Gözaltında kaybedilenler, faili meçhul cinayetler, işkenceler ve yıllardır akıbeti açıklanmayan insanlar, ülkenin hâlâ yüzleşemediği ağır bir geçmişin parçaları. Cumartesi Anneleri’nin yıllardır sürdürdüğü mücadele de bu geçmişin en güçlü tanıklıklarından biri. Aradan geçen onca yılın ardından birçok aile için artık yakınlarını sağ bulma umudundan söz etmek mümkün değil. İstedikleri, sevdiklerinin kemiklerine kavuşmak, onları toprağa verebilmek ve üzerinde isimleri yazan bir mezar taşına sahip olabilmek. Üstelik bazı anneler, çocuklarının akıbetini öğrenemeden, onlara bir mezar yapamadan hayatlarını kaybetti.

Metîn Ewr’in Hazine filmi, Türkiye’nin bu karanlık geçmişine, maddi bir zenginlik arayışından yola çıkarak yaklaşıyor. Diyarbakır’da, yoksulluğun ve gelecek kaygısının ağırlığı altında yaşayan iki arkadaş, geceleri toprağı kazarak hazine arıyor. Hayatlarını değiştirecek bir servete ulaşma umuduyla başlayan bu arayış, toprağın altından çıkanlarla bambaşka bir anlam kazanıyor. Maddi bir karşılık bulmayı beklerken geçmişin acısıyla karşılaşan karakterler üzerinden film, hazine kavramını yeniden düşünmeye davet ediyor. Kimileri için hazine altın ya da para anlamına gelirken kimileri için yıllardır aradığı bir yakınının kemiklerine kavuşabilmek, dünyadaki bütün servetlerden daha değerli olabiliyor. Üstelik toprağın altında saklı olduğu düşünülen maddi hazinelerin de kimlerden, hangi koşullarda kaldığı sorusu, bu coğrafyanın yerinden edilme, mülksüzleştirilme ve şiddet tarihini akla getiriyor.

Hazine‘nin en güçlü yanı, kayıplar meselesini doğrudan anlatmak yerine, birbirinden farklı görünen iki arayışı aynı hikâyede buluşturması. Bir yanda yoksulluktan kurtulmak ve kendilerine bir gelecek kurmak isteyen insanlar, diğer yanda geçmişte yaşanan şiddetin izleri var. Toprağın altı, hem kurtuluş umudunun hem de üzeri örtülmüş suçların bulunduğu bir yere dönüşüyor. Böylece film, kayıp, yoksulluk, yerinden edilme ve toplumsal hafıza gibi meseleleri birbirinden bağımsız ele almak yerine, aynı coğrafyanın birbirine bağlı gerçeklikleri olarak karşımıza çıkarıyor. Türkiye’de zorla kaybedilmeler ve faili meçhul cinayetler üzerine önemli belgeseller çekilmiş olsa da Hazine‘nin bu meseleye kurmaca aracılığıyla ve böylesine güçlü bir anlatı fikriyle yaklaşması değerli.

Ne var ki filmin çıkış noktasındaki bu zekice düşünülmüş karşıtlık, sinemasal anlatımında aynı güce ulaşamıyor. Hikâyenin taşıdığı politik ve duygusal ağırlık, biçimsel açıdan daha etkileyici bir anlatıyla buluşabilirdi. Filmin kurduğu metafor güçlü olsa da bu metaforun çevresinde gelişen anlatı, aynı ölçüde derinleşemiyor. Hazine, Türkiye’nin hâlâ yüzleşmekte zorlandığı bir geçmişi hatırlatması ve kayıp yakınlarının mücadelesine başka bir pencereden bakması bakımından önemli bir kısa film. Ancak ele aldığı meselenin önemiyle sinemasal başarısını birbirinden ayırdığımızda, çok daha güçlü bir filme dönüşebilecek bir hikâyenin bütün imkânlarının değerlendirilemediği düşüncesi ağır basıyor.

10 Üzerinden 10’luk Şehre (!) Bir Mektup (Yön. Halil Yılmaz, 2026)

Bir şehri neden severiz? Bizi oraya bağlayan şey sokakları, binaları, iklimi, sunduğu imkânlar mıdır, yoksa orada yaşayan ve hayatımızda yer eden insanlar mı? Peki, sevdiğimiz insanlar o şehirden ayrıldığında ya da onlarla kurduğumuz ilişkiler sona erdiğinde, şehre duyduğumuz bağlılık da ortadan kalkar mı? Halil Yılmaz’ın 10 Üzerinden 10’luk Şehre (!) Bir Mektup filmi, üniversite eğitimi için geldiği Aydın’dan mezuniyet sonrasında ayrılmak istemeyen genç bir adamın hikâyesi üzerinden bu soruların etrafında dolaşıyor. Arkadaşları mezun olur olmaz şehirden ayrılmayı planlarken Halil, kendisini burada tutan şeyin ne olduğunu anlamaya çalışıyor.

Filmin en ilginç tercihlerinden biri, karakterin kalmak istediği şehri seyirciye neredeyse hiç cazip göstermemesi. Siyah-beyaz görüntüler, yağmurlu sokaklar, kapalı bir gökyüzü ve kasvetli atmosfer, Aydın’ı özlem duyulacak bir yer olmaktan çok, bir an önce terk edilmek istenecek bir şehir gibi gösteriyor. Çiseleyen yağmurun bile seyircinin içine işlediği bu görüntüler, filmin adıyla da ironik bir ilişki kuruyor. Başlıktaki ünlem işareti, şehrin gerçekten on üzerinden onluk olup olmadığını sorgulamamıza neden oluyor. Yönetmen, karakterin Aydın’a duyduğu bağlılığı şehrin güzellikleriyle açıklamak yerine, bu bağlılığın ardındaki başka bir nedeni aramamızı istiyor.

Bu nedenin ne olabileceğine ilişkin en belirgin ipucu ise filmde görüntüsüyle değil, yalnızca sesiyle var olan genç bir kadın. Karakterin şehre duyduğu sevginin aslında bir insana duyduğu sevgiden kaynaklanabileceğini düşündüren bu ses, aynı zamanda söz konusu yakınlığın karşılıksız kalabileceğini de hissettiriyor. Genç kadının tatlı ama huzursuz konuşma biçimi, Halil’in Aydın’da kalmak için bulduğu gerekçenin ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koyuyor. Böylece film, bir şehri sevmenin bazen o şehrin kendisiyle değil, orada kurduğumuz ilişkilerle ilgili olabileceği düşüncesine ulaşıyor. Ancak karakterin bu bağlılığını seyirciye güçlü biçimde hissettirecek bir anlatı kurulamıyor. Şehirle kurulan ilişkinin nedenleri büyük ölçüde sorular ve imalar düzeyinde kalıyor.

Filmin biçimsel tercihleri de bu arayışın bir parçası. Siyah-beyaz görüntüler, fotoğraf kareleriyle hareketli görüntülerin bir araya getirilmesi ve alışılmışın dışındaki kamera hareketleri, yönetmenin farklı anlatım biçimlerini denediğini gösteriyor. Özellikle Halil’in hocasıyla konuştuğu sahnede kullanılan kamera hareketi başlangıçta dikkat çekici olsa da uzadıkça yorucu ve bunaltıcı bir etki yaratıyor. Fakülte içinde kaydedilmiş video ve fotoğraflardan oluşan bölümler ise aynı yarışmada yer alan Abdullah Harun İlhan’ın Sanat Okulu filmini hatırlatıyor. Her iki yapımda da eğitim görülen mekânın farklı açılardan kaydedilmesi ve bu görüntülerin kişisel bir anlatının parçalarına dönüştürülmesi gibi benzer biçimsel arayışlarla karşılaşıyoruz.

10 Üzerinden 10’luk Şehre (!) Bir Mektup, bir öğrenci filmi olarak değerlendirildiğinde yaratıcı bir çıkış noktasına ve ilgi çekici biçimsel denemelere sahip. Ancak bu denemelerin henüz güçlü ve bütünlüklü bir sinema diline dönüştüğünü söylemek zor. Özellikle şehre duyulan bağlılık gibi kişisel olduğu kadar evrensel bir meseleyi ele almasına rağmen, karakterin duygusunu seyirciye yeterince geçiremiyor. Kendi kategorisinde dikkat çekebilecek bir çalışma olsa da Ankara Film Festivali’nin kısa film yarışmasındaki diğer yapımlarla birlikte değerlendirildiğinde oldukça zayıf kalıyor. Bu nedenle filmin finalistler arasında yer alması, seçkinin genel düzeyi açısından da soru işaretleri yaratıyor.

Tuba Büdüş

1985 yılında dünyaya geldi. Henüz ilkokul yıllarında yazmaya ve sinemaya olan ilgisini keşfetti. Bir süre sonra yazmak da sinema da onun için bir tutku haline geldi. Marmara Üniversitesi'nde Radyo, Televizyon ve Sinema Anabilim dalı Sinema dalında yüksek lisansını tamamladı. 2015 yılında sinema hakkında yazmaya başladı. 2025 yılında SİYAD'a (Sinema Yazarları Derneği) kabul edildi. Her geçen gün sinema dünyasında yeni şeyler keşfederek hayata tutunuyor. İzliyor, yazıyor, okuyor ve dünyayı geziyor. Ve bir vegan olarak hayvan haklarını savunuyor.

Etiketler: 10 Üzerinden 10'luk Şehre (?) Bir MektupAnaokuluBuse HalaçoğluCloseDalya KeleşErol KüçükHalil YılmazHazineHazirunKindergartenLawrence Cad. 650Melis BalcıMetîn EWRReşat Fuat ÇamXezîneYakınYERÇEKİMİ
Tuba Büdüş

Tuba Büdüş

1985 yılında dünyaya geldi. Henüz ilkokul yıllarında yazmaya ve sinemaya olan ilgisini keşfetti. Bir süre sonra yazmak da sinema da onun için bir tutku haline geldi. Marmara Üniversitesi'nde Radyo, Televizyon ve Sinema Anabilim dalı Sinema dalında yüksek lisansını tamamladı. 2015 yılında sinema hakkında yazmaya başladı. 2025 yılında SİYAD'a (Sinema Yazarları Derneği) kabul edildi. Her geçen gün sinema dünyasında yeni şeyler keşfederek hayata tutunuyor. İzliyor, yazıyor, okuyor ve dünyayı geziyor. Ve bir vegan olarak hayvan haklarını savunuyor.

YazarınDiğer Yazıları

    32. Sarajevo Film Festivali Günlükleri – 5

    Ankara Film Festivali Kısa Film İzlenimleri -1

    15 Kasım 2026
    İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 2

    İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 2

    9 Kasım 2026
    32. Sarajevo Film Festivali Günlükleri – 5

    İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 1

    7 Kasım 2026

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Editörün Seçtikleri

37. Ankara Film Festivali’nde Kaçırılmaması Gerekenler

37. Ankara Film Festivali’nde Kaçırılmaması Gerekenler

Fil'm Hafızası
10 Kasım 2026

İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 2

İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 2

Tuba Büdüş
9 Kasım 2026

32. Sarajevo Film Festivali Günlükleri – 5

İzmir Kısa Film Festivali Günlükleri – 1

Tuba Büdüş
7 Kasım 2026

  • Hakkımızda
  • Gizlilik Politikası
  • KVKK
  • Çerez Politikası
  • İletişim

Fil'm Hafızası © 2023

No Result
View All Result
  • Fil’m Hafızası – Keşfetmenin Keyfi
  • Hakkımızda
    • Hakkımızda
    • Ekibimiz
    • İlanlar
  • Film Önerileri
    • Aksiyon – Macera
    • Animasyon
    • Belgesel
    • Bilim Kurgu – Fantastik
    • Biyografi – Tarih
    • Drama
    • Komedi
    • Korku – Gerilim
    • Müzik – Müzikal
    • Romantik
    • Savaş
    • Suç – Gizem
    • Western
  • Sinema Yazıları
    • 37. Ankara Film Festivali
    • 27. İzmir Film Festivali
    • 63. Antalya Altın Portakal
    • 33. Altın Koza
    • Ayvalık Film Festivali 2026
    • 45. İstanbul Film Festivali
    • 32. Altın Koza
    • 25. İzmir Kısa
    • Film Analizleri
    • Eleştiri – İzlenim
    • Liste
    • Özel Dosyalar
    • Röportajlar
  • Haberler
  • Kısa Filmler
  • Spotify
    • Podcasts
    • Playlists
  • Etkinlikler
    • Dinner Talks
    • Film Hafızası Akademi
    • Keşfetmenin Keyfi
  • Galeri
    • BiReplik
    • Bunları Biliyor Muydunuz?
    • Etkinlikler
    • Hafızadan Çıkmayanlar
  • İletişim

Fil'm Hafızası © 2023

Welcome Back!

Login to your account below

Forgotten Password?

Create New Account!

Fill the forms below to register

All fields are required. Log In

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

Log In