Dünya prömiyerini 2022 Brooklyn Korku Film Festival’inde yapan, Laurence Vannicelli’nin son filmi olan Mother, May I? (2023) Annesini kaybeden Emmett’in kız arkadaşıyla birlikte veraset işlerini halletmek için çıktıkları yolculuğa odaklanmaktadır. Yol kavramının metaforik anlamını da bolca işleyen yapım Anya’nın anne personasına dönüşmesini yakın markaja alıyor. “Mommy issues” terimini sinematik kodlarla defalarca kez izlememize rağmen Vannicelli bu kavrama psikolojik gerilim bakışıyla temkinli yaklaşmayı seçmektedir. Emmett anne evine döndükten sonra kız arkadaşındaki ruhsal değişimleri anlamaya çalışmaktadır. İkilinin arasındaki ilişki romantik hikâyelerde görmeye alışık olduğumuz partnerlik durumunun çok ötesinde bir hâlde seyretmektedir. Anya annesinden aldığı psikoloji eğitimiyle Emmett’in travmalarına odaklanır. Emmett ve kaybettiği annesi arasında köprü kurmaya çalışır; ancak Anya’nın Emmett’ten daha derin problemleri vardır. Yeni umutlar, yeni ev ve yeni hayat planları sekteye uğrayan genç çift içine düştükleri bu ruhsal gerilimden kurtulmaya çalışır. Belki de Emmett’in annesinin ruhu Anya’yı ele geçirmiştir.
Kadın, doğa ve cadı kültü arkaik dönemlerden itibaren sıklıkla rastladığımız kodlardan olsa da Mother, May I? bu klişeyi gerilim ivmesini canlı tutarak kotaran filmlerden biridir. Güç dinamiklerinin sürekli değiştiği filmde, özgür kadın kavramını genelde kötü annelik ya da yeterince iyi bir anne olamamakla bağdaştıran patriarkal sisteme eleştirel yaklaşılır. Mother, May I?’daki kadınlar ne istediğini bilen, bu nedenle de “sorunlu” ve anne olamayacak tiplerdir.
