Dünya prömiyerlerini 33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali’nde yapan Ali Özel’in Beklenti ve Sinan Biçici’nin Patates Kızartması filmlerini yakından inceliyoruz. Beklenti, Konya kırsalında bir kadın doktorun öldürülmesiyle başlayan soruşturma üzerinden iki baba-oğul ilişkisine odaklanıyor. Patates Kızartması ise bir dizi setinde yeniden karşılaşan iki eski arkadaşın geçmiş özlemini ve oyunculuk mesleğinin ekonomik çıkmazlarını ele alıyor.
Beklenti (Yön. Ali Özel, 2026)
Konya kırsalında bir kadın doktorun kayalıklarda ölü bulunmasıyla açılan Beklenti, seyirciyi hızla bir cinayet soruşturmasının içine çekiyor. Doktorun öldürüldüğünün anlaşılmasının ardından bölgedeki insanlar sorgulanıyor. Evine birkaç kez girip çıktığı belirlenen Celil’in tutuklanması ve bazı soruları yanıtsız bırakması, şüpheyi onun üzerinde yoğunlaştırıyor. Ancak suskunluğunun nedenleri açıldıkça anlatı yön değiştiriyor. Birbirini tanıyan insanların yaşadığı bu küçük yerde cinayet, iç içe geçmiş aile hikâyelerini açığa çıkarıyor.
Ali Özel, farklı sınıflardan iki baba-oğul ilişkisini paralel ilerletiyor. Şehirli ve daha varlıklı Enver ile babasının hikâyesi, Celil ile babasının ilişkisiyle birlikte gelişiyor. Babalık, çocuk sahibi olma, boşanma aşamasındaki evlilikler ve babalarıyla görüşmeyen evlatlar, kırsalın muhafazakâr aile yapısıyla çevreleniyor. Yönetmenin, babasının hastalığı sırasında onunla yaşadığı yakınlaşmadan hareketle yazdığı hikâyede baba-oğul ilişkileri belirleyici bir yer tutuyor. Oyunculukların gücü ve babalarla oğulları canlandıran isimlerin uyumu, bu ilişkilerin duygusal karşılığını kuruyor.
Önceki filmi Bozkır’ı da Konya’da çeken Özel’in bildiği coğrafyada çalışması, mekânlara ve gündelik ilişkilere hâkimiyetinde hissediliyor. Görüntü yönetimi kırsalı başarıyla yansıtırken taş ocakları, anlatıda biriken gerilimle ilişkilendiriliyor. Karakterlerin söyleyemedikleri ve erteledikleri hesaplaşmalarla sıkışan hikâye, dinamitle yapılan patlatma sırasında kısa süreliğine nefes alıyor. Bir yanardağın büyük patlamadan önce basıncını dışarı atması gibi, bu sahne de biriken enerjinin boşalmasına karşılık geliyor.
Kalabalık karakter kadrosunda belediye başkanı ayrıca dikkat çekiyor. Herkesi güler yüzle karşılayan, taleplere olumlu cevap veren bu kişinin tavrı, insanların ardından yaptığı konuşmalarla başka bir anlam kazanıyor. Önceki seçimde kimin karşı tarafa çalıştığını hatırlaması, insanları yerine getirmeyi düşünmediği vaatlerle göndermesi, yakınlığının ardındaki siyasi hesabı açığa çıkarıyor. Bölgedeki güç ilişkileri, bu küçük davranışlar üzerinden anlatıya katılıyor. Çok sayıda karakteri ve meseleyi bir arada taşımak kolay olmasa da film, hikâyeler arasındaki bağlantıları büyük ölçüde kurabiliyor.
Bununla birlikte bazı sahneler anlatıya katkı sunmadan süreyi uzatıyor. Açılışta seyirciyi hemen içine alan enerji her bölümde korunamıyor. Ritmin düştüğü yerlerde hikâyeyle kurulan bağ da zayıflıyor. Cinayet soruşturmasının geri çekilmesi ise ilgi çekici bir tercih oluyor. Celil’in katil olmadığının anlaşılmasından sonra gerçek failin kim olduğu önemini kaybediyor. Karakterler de film de bu sorunun peşine düşmüyor. Cevabın verilmemesi, başlangıçta oluşan “katil kim?” beklentisini kırıyor ve dikkati aile ilişkilerine yöneltiyor. Ancak bu yön değişikliği, öldürülen kadın doktorun hikâyesini de geride bırakıyor. Onu tanımıyor, yaşamına dair bir alan bulamıyoruz. Seyirciyi filmin içine çeken kadın cinayeti, erkeklerin aile meselelerini açan bir araca dönüşüyor. Diğer kadınların yazımında da benzer bir sorun var. Enver’in boşanmak isteyen eşini hiç görmüyor, sesini duymuyoruz. Enver, ayrılığın kendisiyle ilgili olmadığını söyleyerek sorumluluğu eşine bırakırken kadının gerekçeleri anlatılmıyor. Annesi, yıllar önce babasını terk edip başka bir hayatı seçmiş kişi olarak anılıyor. Celil’in eşi de onun çocuk sahibi olamayacağını öğrendikten sonra ayrılıyor. Farklı ilişkilerdeki kadınlar, erkekleri geride bırakan kişiler olarak ortaklaşıyor. Günün sonunda ortaya çıkan örüntü, erkeklerin deneyimlerinden hareketle kurulan anlatıda gözden kaçan sorunu görünür kılıyor. Erkeklerin kırgınlıkları ve aile bağları ayrıntılandırılırken kadınların kararlarını hazırlayan süreçler yeterince açılmıyor. Beklenti’nin baba-oğul ilişkilerine gösterdiği özen, kadın karakterlerin yazımında karşılığını bulamıyor. Beklenti, güçlü açılışı ve aile ilişkilerine yönelen hikâyesiyle merak uyandırsa da karakterlerini yeterince derinleştiremediği için başlangıçta vaat ettiği etkiyi sonuna kadar taşıyamıyor.
Patates Kızartması (Yön. Sinan Biçici, 2026)
Akın, öğrencilik yıllarında yediği patates kızartmasının tadını yeniden bulabilmek için eski bir tava, piknik tüpü ve özellikle kalitesiz yağ istiyor. Bir dizi setinin karavanında giriştiği bu hazırlık, yıllar önce geride bıraktığı hayatı birkaç dakikalığına geri getirme çabasına dönüşüyor. Sinan Biçici’nin Patates Kızartması, setteki çalışma koşullarını ve hiyerarşiyi anlatırken geçmişin tatlarına yüklediğimiz anlamı da yakalıyor.
Şöhretli oyuncu Akın ile borçları yüzünden tiyatrosunu kaybetmek üzere olan eski arkadaşı Serdal’ın karşılaşması, ikisinin idealleriyle arasındaki mesafeyi açığa çıkarıyor. Serdal ekonomik sıkıntılarına rağmen tiyatroyu sürdürürken Akın, daha çok kazandığı fakat gençlik hayallerinden uzaklaştığı bir hayat seçmiş. Geçmişe duyduğu özlemin daha baskın oluşu da buradan geliyor. Arkadaşının varlığı, vazgeçtiklerini yeniden hatırlatıyor. Çocuklukta ve gençlikte kısıtlı imkânlarla ulaştığımız lezzetlerin hafızada büyümesini tanıyorum. O yemekleri yeniden yaptığımda aynı tadı bulamayacağımı zamanla öğrendim. Malzemeler kadar sofranın etrafındaki insanlar ve o günkü hayatımız da değişiyor. Film, patates kızartmasının beklenen tadı vermeyişinde bu duyguyu karşılıyor. Akın’ın aradığı, henüz her şeyin mümkün göründüğü yılların mutluluğu ama o mutluluk artık çok zor.
İki arkadaşın sohbeti, oyunculuk mesleğinin çıkmazlarını da görünür kılıyor. Konservatuvar mezunlarının başka işlere yönelmesi, yurt dışına gitmesi, sosyal medyadan gelir araması ve intihar eden bir arkadaşın anılması, ortak geçmişlerine farklı ağırlıklar katıyor. Tiyatronun ekonomik sıkışmışlığı ve dizilerin düzenli gelir sağlayan başlıca seçenek oluşu, doğal akan diyaloglarla aktarılıyor. Bülent Emrah Parlak ile Serkan Genç’in uyumu, mizahı ve aralarındaki burukluğu taşıyor. Ancak Serdal’ın aşırı idealize edilmesi karakterin inandırıcılığını zayıflatıyor. Bankanın sürekli aradığı, tiyatrosuna icra gelmek üzere olan birinin iş ve yardım teklifleri karşısında bu kadar pürüzsüz kalması, yaşadığı baskının davranışlarına yansımasını engelliyor. Daha büyük bir rol ya da menajer desteği ihtimaline göstereceği istek, ideallerini silmeden karaktere insani bir tereddüt kazandırabilirdi.
Asıl sorun, filmin eleştirdiği dizi setini yeterince kuramaması. Araçların, karavanların, yemek ve kostüm hazırlıklarının, çalışanların oluşturduğu yoğunluğun yerinde seyrek bir ortam var. Başrol oyuncusunun yönetmene kadar uzanan gücü, çevresindeki hizmet düzeni ve çalışanların işten çıkarılma korkusu anlatılıyor. Fakat bunların yaşandığı mekân ikna etmeyince sektör eleştirisinin etkisi azalıyor. Düşük bütçe, hikâyenin merkezindeki ortamın eksikliğini açıklasa da seyircinin deneyimini değiştirmiyor. Kesintisiz planlarda sürekli dolaşan kamera da bu boşlukla uyumsuz. Kalabalığı ve koşuşturması kurulmuş bir sette anlam kazanabilecek hareketlilik, burada karşılığını bulamıyor. Kameranın telaşı, kadrajın içindeki hayattan daha fazla hissediliyor ve bir süre sonra yoruyor.
Filmin kapanışındaki karamsarlık ise anlatıyla örtüşüyor. Martin Eden uyarlaması yapmayı düşleyen dizi yönetmeni, kitabına dönecekken iyi izlenme oranlarını görünce istatistikleri seçiyor. Akın’ın yeniden buluşma ve birlikte tiyatro yapma vaatlerinin de unutulacağını seziyoruz. Serdal’la karşılaşmak ikisini kısa süreliğine sorgulamaya yöneltse de alıştıkları hayat ağır basıyor. Bu gerçekçi tercih ve güçlü oyunculuklar, daha özenli kurulmuş bir set ortamını ve daha katmanlı karakterleri hak ediyor.
