Kızılca Kavrulan Bir Toprak, Burası "Latin Amerika"

Dünyanın tam ortasına geçip kiremit rengi bir sıcakla döşeli topraklara çeviriyoruz yüzümüzü. Amansız güneşin kimi zaman yoksullukla, kimi zaman sömürgeyle, ardı gelmeyen savaşlarla, ırkçılık ve ayrımcılıkla kavurduğu kaderlerin yanık tenlerinde gölgeleniyoruz. Burası Latin Amerika. Fransızcadan İspanyolcaya, Portekizce ve İngilizceye kadar çok çeşitli ezgiler, rengârenk kültür dokularının üzerine desen desen işleniyor. Çerçevenin sınırlarına Karayipler giriyor, Meksika’dan aşağılara kayarak Orta ve Güney Amerika’ya iniyor, Brezilya’nın hareketli sokaklarında soluklanıyor, Küba’da, El Salvador’da, Kolombiya’da korkuyu, tehlikeyi ve lezzeti aynı kadehte yudumluyor. Burası Latin Amerika. Merkezine Meksika, Arjantin ve Brezilya’yı alan bu topraklar, 1898’de Salvador Roscano Barragan’ın, Don Juan efsanesinden etkilendiği ve aynı adlı oyundan uyarladığı Don Juan Tenori adlı filmiyle beyazperdeye ilk defa yansımıştır. Ne var ki perdenin beyazı, Meksika Devrimi’nin boynu bükük görüntüleriyle, Toscano Savaşı’nın dumanı henüz tüten yaralarıyla kararmıştır. Uzun bir dönem boyunca parça videolar hâlinde yayınlanan görüntüler, 1900’lü yılların ilk çeyreğinden itibaren uzun metrajlı yapımlara döner ve 50’li yıllarda Meksika filmlerinin Altın Çağı, her biri belgesel niteliğindeki derin izleri konu edinen yapımlarla filizlenir. Latin Amerika sinemasında klasiklerin ve en başarılı örneklerin verildiği Meksika sineması, 60’lı yıllara doğru yükselen Arjantin sinemasıyla zenginleşmiştir. Fernando Solaas, Octavio Getino gibi yönetmenlerin önderliğinde, Latin Amerika’nın Üçüncü Sinema akımına doğru ilerlenmiştir. Bu dönemde Fransız yapımcıların da desteğiyle Latin Sineması, Amerika ile göbek bağını keserek Avrupa’ya açılmış, Emilio Fernandez’in Maria Candelaria (1994), Anselmo Duarte’nin O Pagador de Promessas (1962) gibi filmleriyle Altın Palmiye ödülü kazanarak Cannes Film Festivali gibi uluslararası festivallerde kadim yerini almıştır. Bu sırada tarihî yapımlara yönelen Brezilya, politik ve eleştirel bir söylem üslubunu izleyerek Cinema Novo hareketini başlatmıştır. Özellikle Gluber Rocha’nın siyasi filmler üçlemesi, bu hareketin önemli simgelerinden biri olmuştur. Küba da Brezilya’nın yolundan ilerleyerek Küba Devrimi’yle yeniden yazılan tarihini perdeye taşımış, bu çabasına uluslararası destek de görmüştür. 60’lardan 70’lere geçişte farklı önceliklere ve tarzlara yönelen yönetmenlerle birlikte Yeni Latin Amerika Sineması’nın adını ilk defa anılsa da akımın esas kabulü, 2000’li yıllara uzanır. Cronos (1993), Paramparça Aşklar Köpekler (2000), Ananı Da! (2001) gibi oldukça çarpıcı, halkın sesini dile getirirken kendi içinde de özgün bir tadı olan yapımlar, Latin Amerika sinemasını evrensel bir kürsüye taşımıştır. Nitekim bu özgün tat, Latin Amerika sinemasının sonraki kaderini de etkileyerek bu toprakların insanlarından yayılan sıcağı, dünyanın kalbinde hissettiren; dramanın, suçun ve tarihin başyapıtlarını oluşturan klasik niteliğindeki yapımların kaynağı olmuştur. Bu ayki özel dosyamızda sizler için Latin Amerika’nın hüzünlü, kırgın; ancak yaşama bir o kadar da sıkı sıkıya tutunan ve bu canlı ruha zincir vurmaya uzanan ellere inat, daima bir devrimci edasıyla hitap eden sesine kulak verdik. Bir tarafta köklerini geniş bir coğrafyaya gömen bu bedenlere vurulan esaret, diğer tarafta hiçbir şeyin tutsak edemeyeceği dalların üzerinde filizlenen bir tarih… Burası Latin Amerika. Carlos Reygadas İlk uzun metrajı Japon (2002) ve ardından Batalla en el cielo (2005), Stellet Licht (2007) ve Post Tenebras Lux (2012) filmleri ile dikkatleri üzerine çeken Meksikalı minimalist yönetmen Carlos Reygadas, her filmiyle izleyicisini tekrar şaşırtmayı başaran yönetmenlerden. Reygadas’ın kendine has üslubunu yarattığı ve özgünlüğünü koruduğunu söylemek mümkün. Kendine özgü bu üslupla ve insan doğasını anlatırken kullandığı cinsellik dozu yüksek sahnelerle; filmlerinde yaş, beden algısı, sosyal sınıf, suçluluk, kendine acıma, ahlak ve sadakat gibi kavramları sorgulamaya açmaktadır. Cinselliği, genellikle bu ikilikleri, toplumdaki çatışma noktalarını vurgulamak amacıyla kullanır. Tüm bunlarla sınırları sorgular ve onları aşmaya çalışır. Üslubu üzerine çıkan tartışmalara, hem içerik hem de biçimsel açıdan aşırılıkla suçlanmasına rağmen, işlediği konuların evrenselliği yadsınamaz bir gerçektir. Reygadas, her yeni filmiyle tabuları kırmaya -en azından tabuları sorgulamaya-, bunu yaparken bir yandan da insan doğasını sunmaya devam etmektedir. İlgi Özdikmenli Fernando Solanas Fernando Solanas, Latin Amerika sinemasının politik ve estetik gelişiminde, önemli bir rol üstlenen Arjantin doğumlu yönetmenlerden biridir. 1969 yılında, Octavio Getino ile birlikte yayımladıkları Toward a Third Cinema isimli makale üzerinden, bu politik ve estetik gelişime öncülük eden Üçüncü Sinema doğar. Solanas ve Getino ikilisinin yayımladıkları bu manifestoda öne sürdükleri Üçüncü Sinema, Birinci Sinema olarak adlandırılan Hollywood’a ve İkinci Sinema diye isimlendirilen Avrupa temelli auteur sinemaya, özellikle üçüncü dünya ülkelerinin, sömürge karşıtı bir alternatifidir. Temalar genel olarak, hem ulusal hem kişisel kimlik, sömürge, devrim gibi meseleler arasından seçilirken; sosyal gerçekçi betimlemeler ve kültürel pratiklerle de desteklenir . The Hour of Furnaces (1968), Fernando Solanas ve Octavio Getino’nun manifestolarının karşılığını bulduğu, en bilinen Üçüncü Sinema belgesellerindendir. Belgesel, izleyicisi için kendi politikasının bilincine dair alıntılar, metinler ve başka görsel-işitsel unsurlar aracılığıyla bu bilinci kazandırma amacına yönelik argümanlar sunar. Yönetmenin 1980 sonrası yaptığı sinemada sık sık yer bulan sürgün temasının izlerinin açıkça görüldüğü, öne çıkmış filmlerinden biri Sur (1988) diğeri de Tangos (1985)’ dur . Yılmaz Güney’e ithaf edilen Sur (1988) filmiyle Solanas, Cannes Film Festivali’nden “En İyi Yönetmen” ödülüyle dönmüştür. Filmi, özellikle Latin edebiyatındaki yansımalarıyla bilinen Büyülü Gerçekçilik akımının bir sinemasal yorumu olarak da değerlendirmek mümkündür. Tangos (1985) ise, dansla anılara doğru sürdürülen, yine sürgün temasının hâkim olduğu bir yolculuğun filmidir. Yol ve yolcu kavramlarından kopmadan, 1992 yılında da El Viejo filmiyle, seyircisiyle buluşur Solanas. Mitlere dayandırılmış bir anlatı kurulmuştur bu sefer. Aynı zamanda da, Arjantin’in politik meselelerini canlı tutarak, Latin Amerika’nın karşısına çıkan sıkıntılar adına yapmıştır bunu. Şura Aydın Héctor Babenco Ukraynalı Yahudi bir baba ile Polonyalı Yahudi göçmen bir annenin çocuğu olarak 1946 yılında Arjantin’de dünyaya gözlerini açan Héctor Babenco, sonrasında Brezilya vatandaşı olur. Tam bir Latin Amerikalı diyebileceğimiz Babenco, bu toprakların aykırı sesi olmayı seçer ve kendisini ezilenlerin tarafında konumlandırır. Kamerasını suç çetelerinin içinde büyüyen sokak çocuklarına, işkence ve ölümlerin olağanlaştığı Arjantin hapishanelerine, bir isyan olarak başlayıp katliama dönüşen Brezilya hapishanelerinin karanlık tarafına, işçi sınıfına, devrimcilere çevirir. Güney Amerika ülkelerinde filizlenen Cinema Novo akımının önemli bir temsilcisi olur. The Diving Bell and the Butterfly ’ın (2007) yönetmeni Julian Schnabel, Héctor Babenco için, “Her zaman iyi filmler yapmadı ama bazı mükemmel filmler yaptı.” der. 1981 yapımı Pixote, 1985 yapımı Kiss of the Spider Woman , 1991 yapımı At Play in the Fields of the Lord, 2003 yapımı Carandiru , muhtemelen Babenco sinematografisinin en mükemmel filmlerindendir diyebiliriz. Bu filmler arasından, Manuel Puig'in romanından uyarlanan, başrollerinde William Hurt ve Raul Julia'nın yer aldığı Kiss of the Spider Woman En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Uyarlama Senaryo, En İyi Erkek Oyuncu dallarında Oscar’a aday gösterilir ve William Hurt, En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ını kucaklar. Film aynı yıl Cannes Film Festivali’nde de yarışır ve Hurt’e bir ödül de buradan gelir. Ayrıca Kiss of the Spider Woman, Akademi Ödülleri’ne aday gösterilen ilk bağımsız film olmasıyla, Latin Amerika sinemasında önemli ve özel bir yere sahiptir. Héctor Babenco, iki yıl önce ardında eşsiz filmler bırakarak bizlere veda etti. Latin Amerika’da yükselen faşizmin ve bu faşizme karşı direnenlerin sesi oldu. Bazen Brezilya ve Arjantin hapishanelerinin demir parmaklıklarını aştı, bazen naif masallar ile hayallerimize ve ruhumuza dokundu; iyi ki de dokundu. Bu dünyadan bir Héctor Babenco geçti. Yağmur Karagöz Pablo Larrain Son dönem Şili sinemasının önemli isimlerinden biri olan Pablo Larrain, 2012 yılında yönetmenliğini üstlendiği No filmi ile sinema çevrelerinin ilgisini çekmeyi başardı. Üçlemesinin son filmi olan No ’da, Pinochet dönemi referandumunda yürütülen hayır kampanyasını beyaz perdeye taşıyan Larrain, özellikle 1970 sonrası ağırlık kazanan neoliberal politikaların, içerisinde yaşadığımız toplumlardaki siyasi, sosyal ve ekonomik konjonktürü şekillendirmede nasıl rol oynadığını seyirciye ifade etme fırsatı yakalarken; karşıt görüşlerin birbirleriyle etkileşimleri ve kendi içlerindeki açmazları, döneminin iklimine uygun bir gerçeklik algısı ile besleyerek filmleştirdi. Yönetmen bir diğer filmi Jackie (2016)’de, Kennedy suikastı sonrası Jacqueline Kennedy’nin LIFE dergisine vermiş olduğu röportajdan esinlenerek, sessiz bir matemin izini sürdü. Kariyeri boyunca katıldığı pek çok festivalden önemli ödüllerle dönmeyi başaran Larrain, toplumunun geçmişine izlerine, yaşanmışlıklarına dokunan sineması ve işlerinin kendine has dokusu ile başta Şili olmak üzere; Latin Amerika coğrafyasında, adından söz ettirmeye devam edecek yönetmenlerden biri olduğunun sinyallerini veriyor. Elif Düşova Alejandro González Iñárritu 1963 doğumlu Meksikalı dâhi yönetmen. Nazım Hikmet, Abidin Dino’dan mutluluğun resmini çizmesini istediği gibi, birinden acının filmini çekmesini isteseydi, bu kişi sanırım Iñárritu’dan başkası olamazdı. Birbirinden bağımsız gibi görünen kişileri ve hikâyelerini büyük bir trajediyle buluşturan yönetmen, sanırım insanlığı birleştiren yegâne şeyin acı olduğunu düşünüyor ve acıyı bütün filmlerinin başrolüne oturtuyor. Yönetmen, Amores Perros (2000), 21 Grams (2003) ve Babel (2006) filmlerinin senaryosunu yazan Guillermo Arriaga ile, Babel filminin çekimleri sırasında yaşadığı sorunlar yüzünden yollarını ayırmış ve bundan sonra çektiği filmlerinin, senaryolarını da yazmaya başlamıştır. Bu vesileyle Iñárritu, çektiği her filmde başka bir dil kullanabildiğini kanıtlamıştır. Bu da, kariyerinin başında kesişen hayatlar temalı filmler çekmesiyle bir ‘’Iñárritu tarzı’’ yarattığını düşündürürken; daha sonra çektiği filmlerinde aynı yoldan gitmeyerek gerçek bir ‘’Iñárritu tarzı’’’ oluşturduğunu göstermiştir. Iñárritu hakkındaki en dikkat çekici bilgi ise, Yılmaz Güney’in Yol (1982) filmini izledikten sonra sinema dünyasına girmeye karar vermiş olmasıdır. Yol filmini en beğendiği on beş film arasında sayan yönetmen, The Revenant (2015) filmindeki ölü at sahnesiyle, Yol ’a bir selam çakmayı ihmal etmemiştir. Iñárritu, Birdman (2014) ile En İyi Yönetmen, En İyi Film, En İyi Özgün Senaryo; The Revenant ile En İyi Yönetmen ve Carne Y Arena (2017) ile Oscar Özel Ödülü’ne layık görülmüştür. Ezgi Ulukoca Raul Ruiz Dinbilim ve hukuk okuyan Raul Ruiz, bu yıllarda sayısız oyun yazar. Daha sonra Arjantin’de bir yıl belgesel eğitimi gören Ruiz, yarıda kalmış iki film denemesinden sonra, ilk filmi Tres Tristes Tigres ’i (1968) ülkesi Şili’de çeker. Locarno Film Festivali’nde Büyük Ödül’ü kazanan film, burjuvazinin günlük yaşamına getirdiği eleştirel bakışla dikkat çeker. Salvador Allende’nin Şili’de başkanlık yaptığı kısa dönemde, Sosyalist Parti’nin sinema danışmanlığını da yapan Ruiz, o dönemde Que Hacer? (1970) gibi belirgin siyasal göndermeleri içinde barındıran filmler de çekmiştir. Fransız Yeni Dalga’sından oldukça etkilendiği görülen Ruiz, farklı temalar içeren filmlerinde, Jean Luc Godard’ı andıran deneysel anlatımıyla dikkat çeker. Yönetmenin hemen hemen her filminde, gerçeklik arayışı ve birtakım entelektüel kaygılar görülür. Allende’nin iktidardan düşmesi üzerine Fransa’ya giden Ruiz, filmlerini yapmayı burada sürdürür. Bu dönemde hem belgesel hem kurmaca hem de deneysel, elliye aşkın film yönetir. Sürgünde olan yönetmen, bu dönemdeki filmlerinin çoğunda sürgün hayatını, gerçeklik ve varoluşçuluk üzerine kendine has yorumlarıyla anlatır. Bu dönemde çektiği Hypothese du Tableau Vole (1978), yönetmenin sinemasındaki deneyselliğin ne boyutlarda olduğunu izleyiciye gösterir. Pierre Klossowski üzerine bir belgesel gibi başlayan filmde, sözcüklerle görüntüler, sanat ürünüyle yaratıcısı birbirleriyle birleşerek, Ruiz’in deyimiyle filmi bir “kuram kurmacasına” dönüştürür. Ruiz kariyeri boyunca bir türe bağlı kalmaksızın sinemasal anlatımını sürekli farklı türlerde dener. Belki de yapmaya çalıştığı, ortaya bir sanat ürünü koymaktan çok; kendini keşfetmeyi sürdürmek ve sinema üzerine etüt denebilecek çalışmalar yapmaktır. Filmleri genelde hep bir yarım bırakılmış hissi verir, izleyiciyi senaryodan soyutlar ve zihnini anlatım üzerinde yüzdürür. Raul Ruiz, son döneminde izleyiciye Une Place Parmi les Vivants (2003), Dias de Campo (2004) ve Klimt (2006) gibi önemli eserler bırakarak 2011 yılında aramızdan ayrılmıştır. Rekin Teksoy’un Sinema Tarihi, Cilt 2, 659-660 Atakan Özkan Guillermo del Toro Gomez Latin Amerika sineması, güneş altındaki topraklarından ve o toprakta harmanlanan kültüründen ötürü kavruk olduğu kadar karanlık bir yöne de sahiptir. Bu karanlık; ruhların dahi duymadığı bir sessizliğin hâkim olduğu ara sokaklarda soykırımların, savaşların, cinayetlerin, tehlikeli boyutlarda madde kaçakçılığının, hırsızlığın, kısacası suç adı altındaki hemen her karanlık olayın kol gezdiği bir coğrafya gerçeğidir. Elbette gerek iç gerekse uluslararası siyaset hamleleri gereği devletler tarafından üstü örtülmeye çalışılan bu gerçek, yaratıcı fantezi dünyasının kurgusal sahnesinden kaçamamıştır. Bunun en başarılı temsilcilerinden biri, Meksikalı yönetmen, yazar, yapımcı ve teknik uzman Guillermo del Toro Gomez olmuştur. 1964 doğumlu yönetmen, henüz yirmili yaşlarının başından itibaren sinemanın teknik yönüyle yakından ilgilenerek kendi kısa filmleri üzerinde çalışmıştır. 1986 yılında yayınladığı Dona Herilda and Her Son , yönetmenin bundan sonraki filmografisinde benimseyeceği üslubun da ilk emarelerini taşımaktadır. Fantastik kurgularıyla ön plana çıkan senaryolar, 2000 yıllarından sonra Gomez’in başta The Strain serisi olmak üzere çeşitli çizgi roman ve mangalar kaleme almasında etkili olacaktır. Yönetmenin zaman kavramını bir gerilim girdabı içinde anlattığı Cronos (1993) ile başlayan uzun metraj serüveni, sonrasında Mimic (1997), The Devil’s Backbone (2001), Hellboy (2004), Pan’s Labyrinth (2006), The Orphanage (2007), Mama (2013), Shape of the Water (2018) gibi Meksika/İspanyol sinemasının en başarılı örnekleriyle devam etmiştir. Bu yapımların her birinde ortak nokta, Gomez’in karanlığa tuttuğu ışıktır; bir başka deyişle yönetmen, yapımlarında insanın ve kendi köklerini aldığı Latin Amerika coğrafyasının karanlık yüzünü yansıtmayı seçmiştir. Bu nedenle bir Gomez filmiyle karşılaştığımızda biliriz ki bu, aynı zamanda korkularımızla yüzleşmeye bir davettir. Ancak Gomez’in senaryolarındaki fantastik unsurlar ve karakterlerle kurgulanmış karanlıkta kötülüğün temsilcisi, filmin içerdiği insan dışı varlıklar, tuhaf biçimli yaratıklar değil, insanın ta kendisidir. Nitekim Gomez’in esas göstermeye çalıştığı da, vicdanını ve merhametini yitirmiş bir insanın, karanlıktan daha koyu niyetlere sahip olabileceği, kötülüğü acımasızlıkla kamçılayabileceği ve bilinmeze karşı duyulan ürpertilerden, tedirginliklerden çok daha derin korkular salabileceğidir. Meksika topraklarında büyümüş olan yönetmenin fantastik dünyası da, bu kültürün ruhani boyutuyla beslenmiştir; dolayısıyla filmlerde yer alan “canavar”, “yaratık”, “kötü ruh” gibi unsurlar, salt bireysel kurgulardan ziyade Meksika kültürünü de içine alan bir inanç dilinin ürünüdür. Dolayısıyla Gomez’i anlamak için Meksika’nın karanlık yüzünü, çatlamış sesleriyle geçmişlerinin ruhlarına dokunan büyücülerini, atalarından bugünlere kalan manevi bir mirası da bilmek gerekir. Fakat Gomez’in sahnesinde can bulan bu doğaüstü varlıkların amacı, korkunun, kötülüğün, karanlığın temsilcisi olmak değildir. Bunun aksine hemen hepsi, vicdanını yitiren insanlığın mahrum olduğu, hatta belki habersiz olduğu bir erdeme sahiptir; yahut unuttuğumuz değerleri hatırlatacak bir yola çıkarmaktadır bizi. Dolayısıyla film boyunca karşımıza çıkan her doğaüstü varlığın, bize bu yolda eşlik eden bir yardımcı kavram –erdem temsilcisi- olduğunu da göz önünde bulundurmalıyız. Kurgularını peri masallarından hareketle kaleme aldığını belirten yönetmen, macerayı, dramı, tarihi olduğu kadar gerilimi de masalsı bir üslupla yansıtarak kendine özgü bir film dili yaratmıştır. Bu süreçte düş dünyasını Meksika ile sınırlandırmamış, Roma mitlerinden Yunan tragedyalarına kadar pek çok mitolojik, kültürel, dinî unsuru bir araya getirerek hem tarihî hem de sosyolojik olarak evrensel bir sahne kurgulamıştır. Üstün teknik bilgisini ve deneyimini de buna katarak uluslararası pek çok ödülün sahibi olan yönetmen, bundan sonraki projelerinde de çocuk edebiyatından ve çizgi roman uyarlamalarından hareketle fantastik film türünde eserler vermeye devam edecektir. Rabia Elif Özcan Alonso Ruizpalacios Güeros (2014) Güero: “Döllenmemiş yumurta” ve “soluk, hasta adam” anlamlarındaki “huero”dan geliyor. Güeros (2014), Ruizpalacios’un Cafe Paraiso (2008) ve Green (2016) adlı filmlerinin de arasında olduğu birkaç kısa film denemesinden sonraki ilk uzun metraj denemesidir. Sinema geçmişinin zengin olduğu, çeşitli sinema akımlarına ev sahipliği yapmış ve birçok yönetmen yetiştirmiş Latin Amerika’da Ruizpalacios; Latin Amerika kıtasını, onun “güeroslarını” ve devrimci tarihini aşan bir anlatım tarzı geliştirmeyi başarıyor. Herhangi bir toplumcu, etik ya da kültürel mesaj vermeyen ve tamamlayıcı bir olay örgüsü yaratmayan Ruizpalacios; hikâyesini plansız bir biçimde, Mexico City’de sokaktan sokağa, partiden devrimci forumuna, akvaryumdan Epigmenio Cruz’un barına savrulan gençlerin sıra dışılıklara, sürprizlere, hayal kırıklıklarına ve talihsizliklere açık yaşayış biçimlerine dayandırıyor. Bu anlamda filmin akışı, hiç durmayan bir yolculuk ve arkası kesilmeyen bir keşfediş olarak ortaya çıkıyor. Kendilerini belli bir politik ve sosyal gruba ait hissetmeyen, fakir hayatı yaşayan ve aylaklık yaparak ömür tüketen gençlerin şehirlerini ve çevrelerini tanıma yolculuğu bu aslında. Arafta bile kalamamış, sosyal ilişkilerin ve yapıların sınırları dışında bir yerde konaklayan, dünyayla bağları çok zayıf ve kırılgan olan bir yaşam biçimi bu. Bu noktada, gerçekliği âdeta bir rüya olarak keşfeden gençlerin perspektifini yansıtması adına siyah beyaz çekildiği söylenebilecek olan G üeros; slow-motion, close-up gibi teknikler, Sombra’nın üstüne yağan kuş tüyü gibi proplar ve Sombra’nın evinin mutfak barı duvarının bir sinema ekranıyla özdeşleştirilerek filme çok boyutluluk katılması gibi set tasarımlarıyla, bu rüya yolculuğunun ifade gücünü zenginleştirmeyi başarıyor. Alonso Ruizpalacios ilk uzun metraj denemesinde, Latin Amerika’nın kıtasal, Meksika’nın da yerel kodlarını kullanarak karasal sınırları aşan bir yolculuk hikâyesini hayli özgün bir görsel dille yansıtmayı başarıyor. Modern avarelerin keşfediş öyküsü diyebileceğimiz Güeros, olay örgüsünün rastlantısal gelişimiyle, akıcı ve şaşırtıcı bir senaryo sunuyor. Güeros ’u bir noktada tutarlı yapabilecek tek şey ise, artık bir güeros olmuş marjinal folk müzisyen Epigmenio Cruz’dan başkası olmuyor. Bu anlamda, karakterlerimizin yolcuğu, güeros olmaktan kaçıp yine güeros olacakları geleceklerine şipşak bir gezinti olarak bile yorumlanabilirken; seyircilere aslında çoktan yaşanmış bir hikâyeyi gelecekten izliyormuş izlenimi veriyor. Koray Soylu

Kızılca Kavrulan Bir Toprak, Burası “Latin Amerika”

YazarınDiğer Yazıları

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

Editörün Seçtikleri

Welcome Back!

Create New Account!

Retrieve your password