Filmekimi’nin naif gençlik filmi kontenjanından yararlanan Me and Earl and the Dying Girl (2015) iddiasız karakterleriyle başarısızlığın da hayata dahil olduğunu hatırlatıyor. Alfonso Gomez-Rejon’un kendini başarmaya adayan ve bu yolda harap olan tüm sinefillere takdimidir.
Gençlik dizilerine ve filmlerine verilmiş ekstra bir kredim olduğu ve kişisel listeme hep torpille girdikleri doğrudur ancak Me and Girl and the Dying Girl’e salt gençlik filmi muamelesi yapmak büyük bir haksızlık olur.
Filmin anakarakterleri Greg ile Earl’un sıradan ama eğlenceli, sade ve içten dostlukları ile iki kişilik dünyaları Rachel’a açılınca seyircinin de önünde içeri girmek isteyeceği bir kapı açılıyor. Kanser gibi umutsuz ve depresif bir konuyu abartısız ve samimi bir dille beyazperdeye taşıyan Me and Earl and the Dying Girl’deki beklenmeyen hamleler filmi bir üst çıtaya taşıyor.
Amerikan kültürünün dayattığı ‘başarmak’ ve ‘mükemmel olmak’ ya da ‘harika hissetmek zorunda olmak’ üzerine pek çok şey söyleyen film, başaramamanın veya bazen yenilmenin de hayata dahil olduğunu seyirciye usulca fısıldıyor.
Mücadeleyi bırakmanın da bir mücadele olduğunu, insanlık ve özgürlüğün“meli”-”malı”larla sınırlanamayacağını anlatan filmde, genç oyuncular Thomas Mann, RJ Cycler ve Olivia Cooke kalbe işleyen performanslar sunuyor. Her birinin isimlerini filmin hemen ardından Google’da aramak ve çıkan fotoğraflara gülümseyerek bakmak kaidesi Me and Earl and the Dying Girl’de de bozulmuyor.
Ünü kendinden önce yayılan ve hayatı tüm ıskalarına, kayıplarına ve mutsuzluklarına rağmen sevdiren bu filmi kaçırmayın. Me and Earl and the Dying Girl Alfonso Gomez-Rejon’un kendisini başarmaya adayan ve bu yolda harap olan tüm sinefillere takdimidir.
