Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
Boonmee: Öldükten sonra seni bulacağım. Ruhum seni nerede aramalı? Cennette mi?
Hayalet: Cennet bir abartı. Orada bir şey yok.
Boonmee: Nerede o halde?
Hayalet: Hayaletler mekanlara değil; insanlara, yaşayan kişilere bağlıdır.
Taylandlı yönetmen Apichatpong Weerasethakul’un lirik ve çağrışımsal yaklaşımlarıyla kurguladığı 2010 yapımı Uncle Boonmee Who Recall His Past Lives’i, bir benzeri bulunup kategorilendirmenin mümkün olmadığı filmler arasında saymak yerinde olacaktır. Filmin herbir kesiti izleyen kişiye göre şekillenerek biricik anlamlar yaratır ve filmi seyircinin zihnine özel kılar. Bu sebeple bir gruba dahil edilmekten uzakta durmaktadır. Yine aynı sebeple ki bu yazıda ancak öznel yaratımın bendeki yansımasından bahsedebilirim; yani filmin seyirciyi sahnedeki yaşamı ve canlılığı aramaya itmesinden. Weerasethakul’un sunduğu evren, yok olmayı ve yitip gitmeyi barındırmadığı için kameranın çevrildiği heryerde bir tuhaf yaratık gelmese dahi yaşayan varlıkların olduğu hissedilir. İnsanın yalnız başına bu dünyada var olmaması, ormanın ya da gökyüzünün derinliklerinde izlettirilmektedir.
